کاش ای ساقی می نابم میدادی

از کنج میخانه طربم میدادی

زین پس مهمان توام ، هر شب و روز

کاش سبو را، پر ز لبخند میدادی

قوی سپید ی به فروردینم ، لانه کرد

کاش به صحرای دلم ، برکه ای میدادی

مستی بهانه ای بیش نیست ، در دنیای من

کاش طبیب دل را در مستی ام میدادی

.

ف.ن ط ۹۸/۱/۲۱

*مـرگ را چـه میشـود؟!گـویی عـزرائیـل بـار بسـته ، سفـر کـرده…روز را گـم کـرده ام گـویی خـورشیـد ، مـاه را دیـده ، پسـندکـرده*ایـن چـه میشـود و آن چـه شـددر نگیـن سلیـمان هـم نمیـگنجـد…درهـای ایـن زنـد

دل را بشکنزبان را ببرقصه سنگ صبور ، افسانه ای بیش نیستآه نکشاشک مریزدرد سینه سوز ، بن بستی بیش نیستبر سر مزندر کوی نرورؤیایت را در بقچه بپیچ و در جوی بندازضجه بزنمویه کناین نکن و آن بکن ، دستوری بیش ن